تبلیغات
khademineasheghaneabasaleh - توضیح المسائل حضرت امام خمینى (قدس سره الشریف) احکام
 
khademineasheghaneabasaleh
به امید فرج مهدی منتظر همچنان منتظریم
                                                        
درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : morteza taghavi
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما در مورد وب سایت؟







برچسبها
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

- جماع

١٥٨٤ جماع روزه را باطل مى‏كند، اگر چه به مقدار ختنه‏گاه داخل شود و منى هم بیرون نیاید.

١٥٨٥ اگر كمتر از مقدار ختنه‏گاه داخل شود و منى هم بیرون نیاید، روزه باطل نمى‏شود، ولى كسى كه آلتش را بریده‏اند اگر كمتر از ختنه‏گاه را هم داخل كند، روزه‏اش باطل مى‏شود.

١٥٨٦ اگر شك كند كه به اندازه ختنه‏گاه داخل شده یا نه، روزه او صحیح است. و كسى كه آلتش را بریده‏اند، اگر شك كند كه دخول شده یا نه، روزه او صحیح است.

١٥٨٧ اگر فراموش كند كه روزه است و جماع نماید، یا او را به جماع مجبور نمایند، به طورى كه از خود اختیارى نداشته باشد، روزه او باطل نمى‏شود. ولى چنانچه در بین جماع یادش بیاید یا دیگر مجبور نباشد، باید فورا از حال جماع خارج شود، و اگر خارج نشود، روزه او باطل است.

٣- استمناء

١٥٨٨ اگر روزه‏دار استمنا كند، یعنى با خود كارى كند كه منى از او بیرون‏آید، روزه‏اش باطل مى‏شود.

١٥٨٩ اگر بى اختیار منى از او بیرون آید، روزه‏اش باطل نیست. ولى اگر كارى كند كه بى اختیار منى از او بیرون آید، روزه‏اش باطل مى‏شود.

١٥٩٠ هرگاه روزه‏دار بداند كه اگر در روز بخوابد، محتلم مى‏شود، یعنى در خواب منى از او بیرون مى آید، مى‏تواند در روز بخوابد. و چنانچه بخوابد و محتلم هم بشود، روزه‏اش صحیح است.

١٥٩١ اگر روزه‏دار در حال بیرون آمدن منى از خواب بیدار شود، واجب نیست از بیرون آمدن آن جلوگیرى كند.

١٥٩٢ روزه‏دارى كه محتلم شده، مى‏تواند بول كند و به دستورى كه در مساله گفته شد، استبرا نماید. ولى اگر بداند به واسطه بول یا استبرا كردن باقى مانده منى از مجرى بیرون مى‏آید، در صورتى كه غسل كرده باشد، نمى‏تواند استبرا كند.

١٥٩٣ روزه‏دارى كه محتلم شده، اگر بداند منى در مجرى مانده و در صورتى كه پیش از غسل بول نكند بعد از غسل منى از او بیرون مى‏آید، بنابر احتیاط واجب بایدپیش از غسل بول كند.

١٥٩٤ اگر به قصد بیرون آمدن منى كارى بكند، در صورتى كه منى ازاو بیرون نیاید، روزه‏اش باطل نمى‏شود.

١٥٩٥ اگر روزه دار بدون قصد بیرون آمدن منى با كسى بازى و شوخى كند، در صورتى كه عادت نداشته باشد كه بعد از بازى و شوخى منى از او خارج شود، اگرچه اتفاقا منى بیرون آید، روزه او صحیح است. ولى اگر شوخى را ادامه دهد تا آن جا كه نزدیك است منى خارج شود، و خوددارى نكند تا خارج گردد، روزه‏اش باطل است.

٤- دروغ بستن به خدا و پیغمبر

١٥٩٦ اگر روزه‏دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها، به خدا و پیغمبر و جانشینان آن حضرت عمدا نسبت دروغ بدهد، اگر چه فورا بگوید دروغ گفتم، یا توبه كند، روزه او باطل است. و احتیاط واجب آن است كه حضرت زهرا سلام الله علیها و سایر پیغمبران و جانشینان آنان هم در این حكم فرقى ندارند.

١٥٩٧ اگر بخواهد خبرى را كه نمى‏داند راست است‏یا دروغ نقل كند، بنابر احتیاط واجب باید از كسى كه آن خبر را گفته یا از كتابى كه آن خبر در آن نوشته شده، نقل نماید. لیكن اگر خودش هم خبر بدهد، روزه‏اش باطل نمى‏شود.

١٥٩٨ اگر چیزى را به اعتقاد این كه راست است از قول خدا یا پیغمبر نقل كند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه‏اش باطل نمى‏شود.

١٥٩٩ اگر بداند دروغ بستن به خدا و پیغمبر روزه را باطل مى‏كند و چیزى را كه مى‏داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعدا بفهمد آن چه را كه گفته، راست بوده، روزه‏اش صحیح است.

١٦٠٠ اگر دروغى را كه دیگرى ساخته عمدا به خدا و پیغمبر و جانشینان پیغمبر نسبت دهد، روزه‏اش باطل مى‏شود، ولى اگر از قول كسى كه آن دروغ را ساخته نقل كند، اشكال ندارد.

١٦٠١ اگر از روزه‏دار بپرسند كه آیا پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم چنین مطلبى فرموده‏اند و او جایى كه در جواب باید بگوید نه، عمدا بگوید بلى، یا جایى كه باید بگوید بلى، عمدا بگوید نه، روزه‏اش باطل مى‏شود.

١٦٠٢ اگر از قول خدا یا پیغمبر حرف راستى را بگوید، بعد بگوید دروغ گفتم، یا در شب دروغى را به آنان نسبت دهد و فرداى آن روز كه روزه مى‏باشد بگوید آنچه دیشب گفتم راست است، روزه‏اش باطل مى‏شود.

٥- رساندن غبار غلیظ به حلق

١٦٠٣ رساندن غبار غلیظ به حلق روزه را باطل مى‏كند، چه غبار چیزى باشد كه خوردن آن حلال است، مثل آرد، یا غبار چیزى باشد كه خوردن آن حرام است.

١٦٠٤ اگر به واسطه باد غبار غلیظ‏ى پیدا شود و انسان با این كه متوجه است مواظبت نكند و به حلق برسد، روزه‏اش باطل مى‏شود.

١٦٠٥ احتیاط واجب آن است كه روزه‏دار دود سیگار و تنباكو و مانند اینها را هم به حلق نرساند. ولى بخار غلیظ روزه را باطل نمى‏كند، مگر این كه در دهان به صورت آب در آید و فرو دهد.

١٦٠٦ اگر مواظبت نكند و غبار یا بخار یا دود و مانند اینها داخل حلق شود،چنانچه یقین داشته كه به حلق نمى رسد روزه‏اش صحیح است.

١٦٠٧ اگر فراموش كند كه روزه است و مواظبت نكند، یا بى‏اختیار غبار و مانند آن به حلق او برسد، روزه‏اش باطل نمى‏شود، و چنانچه ممكن است باید آن را بیرون آورد.

٦- فرو بردن سر در آب

١٦٠٨ اگر روزه‏دار عمدا تمام سر را در آب فرو برد، اگرچه باقى بدن او از آب بیرون باشد، بنا بر احتیاط واجب باید قضاى آن روزه را بگیرد. ولى اگر تمام بدن را آب بگیرد و مقدارى از سر بیرون باشد روزه او باطل نمى‏شود.

١٦٠٩ اگر نصف سر را یك دفعه و نصف دیگر آن را دفعه دیگر در آب فرو برد،روزه‏اش باطل نمى‏شود.

١٦١٠ اگر شك كند كه تمام سر زیر آب رفته یا نه روزه‏اش صحیح است.

١٦١١ اگر سر زیر آب برود ولى مقدارى از موها بیرون بماند، روزه باطل مى‏شود.

١٦١٢ احتیاط واجب آن است كه سر را در گلاب فرو نبرد، ولى در آبهاى مضاف دیگر و در چیزهاى دیگر كه روان است، اشكال ندارد.

١٦١٣ اگر روزه‏دار بى‏اختیار در آب بیفتد و تمام سر او را آب بگیرد، یا فراموش كند كه روزه است و سر در آب فرو برد، روزه او باطل نمى‏شود.

١٦١٤ اگر عادتا با افتادن در آب سرش زیر آب مى رود، چنانچه با توجه به‏این مطلب خود را در آب بیندازد و سرش زیر آب برود روزه‏اش باطل مى‏شود.

١٦١٥ اگر فراموش كند كه روزه است و سر را در آب فرو برد یا دیگرى به زور سر او را در آب فرو برد، چنانچه در زیر آب یادش بیاید كه روزه است‏یا آن كس دست‏خود را بردارد، باید فورا سر را بیرون آورد، و چنانچه بیرون نیاورد، روزه‏اش باطل مى‏شود.

١٦١٦ اگر فراموش كند كه روزه است و به نیت غسل سر را در آب فرو برد، روزه و غسل او صحیح است.

١٦١٧ اگر بداند كه روزه است و عمدا براى غسل سر را در آب فرو برد،چنانچه روزه او روزه واجبى باشد كه مثل روزه كفاره وقت معینى ندارد، غسل صحیح و روزه باطل مى‏باشد. ولى اگر واجب معین باشد، اگر به فرو بردن سر در آب قصد غسل كند، روزه او باطل است و بنابر احتیاط واجب غسل او هم باطل است،مگر آن كه در زیر آب یا در حال خارج شدن از آب نیت غسل كند، كه در این صورت غسل او صحیح است. و اما اگر روزه ماه رمضان باشد، هم غسل و هم روزه باطل است،مگر آن كه در همان زیر آب توبه نماید و در حال خارج شدن از آب نیت غسل كند،كه در این صورت غسل او صحیح است.

١٦١٨ اگر براى آنكه كسى را از غرق شدن نجات دهد، سر را در آب فرو برد، اگرچه نجات دادن او واجب باشد، روزه‏اش باطل است.

٧- باقى ماندن بر جنابت و حیض و نفاس تا اذان صبح

١٦١٩ اگر جنب عمدا تا اذان صبح غسل نكند، یا اگر وظیفه او تیمم است عمدا تیمم ننماید، روزه‏اش باطل است.

١٦٢٠ اگر در روزه واجبى كه مثل روزه ماه رمضان وقت آن معین است، تا اذان صبح غسل نكند و تیمم هم ننماید، روزه‏اش صحیح است.

١٦٢١ كسى كه جنب است و مى‏خواهد روزه واجبى بگیرد كه مثل روزه رمضان وقت آن معین است، چنانچه عمدا غسل نكند تا وقت تنگ شود، مى‏تواند با تیمم روزه بگیرد و صحیح است.

١٦٢٢ اگر جنب در ماه رمضان غسل را فراموش كند و بعد از یك روز یادش بیاید، باید روزه آن روز را قضا نماید، و اگر بعد از چند روز یادش بیاید، باید روزه هر چند روزى را كه یقین دارد جنب بوده قضا نماید. مثلا اگر نمى‏داند سه روز جنب بوده یا چهار روز، باید روزه سه روز را قضا كند.

١٦٢٣ كسى كه در شب ماه رمضان براى هیچ كدام از غسل و تیمم وقت ندارد،اگر خود را جنب كند روزه‏اش باطل است و قضا و كفاره بر او واجب مى‏شود، ولى اگر براى تیمم وقت دارد، چنانچه خود را جنب كند، با تیمم روزه او صحیح است، ولى گناهكار است.

١٦٢٤ اگر گمان كند كه به اندازه غسل وقت دارد و خود را جنب كند و بعد بفهمد وقت تنگ بوده، چنانچه تیمم كند روزه‏اش صحیح است.

١٦٢٥ كسى كه در شب ماه رمضان جنب است و مى‏داند كه اگر بخوابد تا صبح بیدار نمى‏شود، نباید بخوابد، و چنانچه بخوابد و تا صبح بیدار نشود، روزه‏اش باطل است و قضا و كفاره بر او واجب مى‏شود.

١٦٢٦ هرگاه جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بیدار شود، اگر احتمال بدهد كه اگر دوباره بخوابد بیدار مى‏شود براى غسل، مى‏تواند بخوابد.

١٦٢٧ كسى كه در شب ماه رمضان جنب است و مى‏داند یا احتمال مى‏دهد كه اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود، چنانچه تصمیم داشته باشد كه بعد از بیدار شدن غسل كند و با این تصمیم بخوابد و تا اذان خواب بماند، روزه‏اش صحیح است.

١٦٢٨ كسى كه در شب ماه رمضان جنب است و مى‏داند یا احتمال مى‏دهد كه اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود، چنانچه غفلت داشته باشد كه بعد از بیدار شدن باید غسل كند، در صورتى كه بخوابد و تا اذان صبح خواب بماند، روزه‏اش صحیح است.

١٦٢٩ كسى كه در شب ماه رمضان جنب است و مى‏داند یا احتمال مى‏دهد كه اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود، چنانچه نخواهد بعد از بیدار شدن غسل كند، یا تردید داشته باشد كه غسل كند یا نه، در صورتى كه بخوابد و بیدار نشود، روزه‏اش باطل است.

١٦٣٠ اگر جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بیدار شود و بداند یا احتمال دهد كه اگر دوباره بخوابد پیش از اذان صبح بیدار مى‏شود و تصمیم هم داشته باشد كه بعد از بیدار شدن غسل كند، چنانچه دوباره بخوابد و تا اذان صبح بیدار نشود، باید روزه آن روز را قضا كند، و همچنین است اگر از خواب دوم بیدار شود و براى مرتبه سوم بخوابد، و كفاره بر او واجب نمى‏شود.

١٦٣١ خوابى را كه در آن محتلم شده نباید خواب اول حساب كرد، بلكه اگراز آن خواب بیدار شود و دوباره بخوابد، خواب اول حساب مى‏شود.

١٦٣٢ اگر روزه‏دار در روز محتلم شود، واجب نیست فورا غسل كند.

١٦٣٣ هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بیدار شود و ببیند محتلم شده، اگرچه‏بداند پیش از اذان محتلم شده، روزه او صحیح است.

١٦٣٤ كسى كه مى‏خواهد قضاى روزه رمضان را بگیرد، هرگاه تا اذان صبح جنب بماند، اگر چه از روى عمد نباشد، روزه او باطل است.

١٦٣٥ كسى كه مى‏خواهد قضاى روزه رمضان را بگیرد، اگرچه بعد از اذان صبح بیدار شود و ببیند محتلم شده و بداند پیش از اذان محتلم شده است، چنانچه وقت روزه تنگ است، مثلا پنچ روز روزه رمضان دارد، و پنج روز هم به رمضان مانده است، بعد از رمضان عوض آن را به جا آورد، و اگر وقت قضاى روزه تنگ نیست روزه بگیرد.

١٦٣٦ اگر در روزه واجبى غیر روزه رمضان و قضاى آن، تا اذان صبح جنب بماند، روزه‏اش صحیح است، چه وقت آن معین باشد و چه نباشد.

١٦٣٧ اگر زن پیش از اذان صبح از حیض یا نفاس پاك شود و عمدا غسل نكند، یا اگر وظیفه او تیمم است تیمم نكند، روزه‏اش باطل است.

١٦٣٨ اگر زن پیش از اذان صبح از حیض یا نفاس پاك شود و براى غسل وقت نداشته باشد، چنانچه بخواهد روزه ماه رمضان یا قضاى آن را بگیرد، باید تیمم نماید و روزه‏اش صحیح است، و اگر بخواهد روزه مستحب یا روزه واجب مثل روزه كفاره و روزه نذرى بگیرد، اگرچه بدون تیمم هم روزه‏اش صحیح است، ولى احتیاط مستحب آن است كه تیمم كند.

١٦٣٩ اگر زن نزدیك اذان صبح از حیض یا نفاس پاك شود و براى هیچ كدام از غسل و تیمم وقت نداشته باشد، یا بعد از اذان بفهمد كه پیش از اذان پاك شده، روزه او صحیح است، ولى اگر در وسعت وقت قضاى رمضان را گرفته باشد،صحیح بودن آن اشكال دارد.

١٦٤٠ اگر زن بعد از اذان صبح از خون حیض یا نفاس پاك شود، یا در بین روز خون حیض یا نفاس ببیند، اگر چه نزدیك مغرب باشد، روزه او باطل است.

١٦٤١ اگر زن غسل حیض یا نفاس را فراموش كند و بعد از یك روز یا چند روز یادش بیاید، روزه‏هایى كه گرفته صحیح است.

١٦٤٢ اگر زن پیش از اذان صبح در ماه رمضان از حیض یا نفاس پاك شود ودر غسل كردن كوتاهى كند و تا اذان غسل نكند و در تنگى وقت تیمم هم نكند، روزه‏اش باطل است. ولى چنانچه كوتاهى نكند، مثلا منتظر باشد كه حمام زنانه شود، اگرچه سه مرتبه بخوابد و تا اذان غسل نكند، در صورتى كه تیمم كند روزه او صحیح است.

١٦٤٣ اگر زنى كه در حال استحاضه است، غسلهاى خود را به تفصیلى كه در احكام استحاضه در مساله به بعد گفته شد به جا آورد، روزه او صحیح است.

١٦٤٤ كسى كه مس میت كرده، یعنى جایى از بدن خود را به بدن میت رسانده،مى‏تواند بدون غسل مس میت روزه بگیرد. و اگر در حال روزه هم میت را مس نماید،روزه او باطل نمى‏شود.

٨- اماله كردن

١٦٤٥ اماله كردن با چیز روان اگرچه از روى ناچارى و براى معالجه باشد، روزه را باطل مى‏كند، ولى استعمال شیافهایى كه براى معالجه است اشكال ندارد، و احتیاط واجب آن است كه از استعمال شیافهایى كه براى كیف كردن است، مثل شیاف تریاك یا براى تغذیه از این مجرا است، خوددارى نمایند.

٩- قى كردن

١٦٤٦ هرگاه روزه‏دار عمدا قى كند - اگر چه به واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد - روزه‏اش باطل مى‏شود، ولى اگر سهوا یا بى‏اختیار قى كند، اشكال ندارد.

١٦٤٧ اگر در شب چیزى بخورد كه مى‏داند به واسطه خوردن آن در روز بى‏اختیار قى مى‏كند، احتیاط واجب آن است كه روزه آن روز را قضا نماید.

١٦٤٨ اگر روزه‏دار بتواند از قى كردن خوددارى كند، چنانچه براى او ضرر و مشقت نداشته باشد، باید خوددارى نماید.

١٦٤٩ اگر مگس در گلوى روزه‏دار برود، چنانچه به قدرى پایین رود كه به فرو بردن آن خوردن نمى‏گویند، لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه او صحیح است، واگر به این مقدار پایین نرود، باید آن را بیرون آورد، اگرچه موجب شود كه قى كند و روزه‏اش باطل شود، و چنانچه فرو برد روزه‏اش باطل مى‏شود، و بنابر احتیاط واجب باید كفاره جمع بدهد.

١٦٥٠ اگر سهوا چیزى را فرو ببرد و پیش از رسیدن به شكم یادش بیاید كه روزه است، چنانچه به قدرى پایین رفته باشد كه اگر آن را داخل شكم كند خوردن نمى‏گویند، لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه او صحیح است.

١٦٥١ اگر یقین داشته باشد كه به واسطه آروغ زدن چیزى از گلو بیرون مى‏آید، نباید عمدا آروغ بزند، ولى اگر یقین نداشته باشد اشكال ندارد.

١٦٥٢ اگر آروغ بزند و بدون اختیار چیزى در گلو یا دهانش بیاید آن را بیرون‏بریزد، و اگر بى اختیار فرو رود، روزه‏اش صحیح است.

احكام چیزهایى كه روزه را باطل مى‏كند

١٦٥٣ اگر انسان عمدا و از روى اختیار كارى كه روزه را باطل مى‏كند، انجام دهد،روزه او باطل مى‏شود و چنانچه از روى عمد نباشد اشكال ندارد، ولى جنب اگر بخوابد و به تفصیلى كه در مساله گفته شد تا اذان صبح غسل نكند، روزه او باطل است.

١٦٥٤ اگر روزه‏دار سهوا یكى از كارهایى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد و به خیال این كه روزه‏اش باطل شده، عمدا دوباره یكى از آنها را بجا آورد، روزه او باطل مى‏شود.

١٦٥٥ اگر چیزى به زور در گلوى روزه‏دار بریزند، یا سر او را به زور در آب فرو برند، روزه او باطل نمى‏شود، ولى اگر مجبورش كنند كه روزه خود را باطل كند مثلا به او بگویند اگر غذا نخورى ضرر مالى یا جانى به تو مى زنیم و خودش براى جلوگیرى از ضرر، چیزى بخورد، روزه او باطل مى‏شود.

١٦٥٦ روزه‏دار نباید جایى برود كه مى‏داند چیزى در گلویش مى ریزند یا مجبورش مى‏كنند كه خودش روزه خود را باطل كند، اما اگر قصد رفتن كند و نرود یا بعد از رفتن چیزى به خوردش ندهند، روزه او صحیح است، و چنانچه از روى ناچارى كارى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد، روزه او باطل مى‏شود، ولى اگرچیزى در گلویش بریزند، باطل شدن روزه او محل اشكال است.

آنچه براى روزه‏دار مكروه است

١٦٥٧ چند چیز براى روزه‏دار مكروه است و از آن جمله است: دوا ریختن به چشم و سرمه كشیدن در صورتى كه مزه یا بوى آن به حلق برسد، انجام دادن هر كارى كه مانند خون گرفتن و حمام رفتن باعث ضعف مى‏شود، انفیه كشیدن اگر نداند كه به حلق مى‏رسد و اگر بداند به حلق مى رسد جایز نیست، بو كردن گیاههاى معطر، نشستن زن در آب، استعمال شیاف، تر كردن لباسى كه در بدن است، كشیدن دندان و هر كارى كه به واسطه آن از دهان خون بیاید، مسواك كردن به چوب تر، و نیز مكروه است انسان بدون قصد بیرون آمدن منى زن خود را ببوسد یا كارى كند كه شهوت خود را به حركت آورد، و اگر به قصد بیرون آمدن منى باشد، در صورتى كه منى بیرون‏آید، روزه او باطل است.

جاهایى كه قضا و كفاره واجب است

١٦٥٨ اگر در روزه ماه رمضان عمدا قى كند یا در شب جنب شود و به تفصیلى كه در مساله گفته شد سه مرتبه بیدار شود و بخوابد و تا اذان صبح بیدار نشود،فقط باید قضاى آن روز را بگیرد، و چنانچه عمدا اماله كند یا سر زیر آب ببرد،بنابر احتیاط واجب باید كفاره هم بدهد، ولى اگر كار دیگرى كه روزه را باطل مى‏كند عمدا انجام دهد، در صورتى كه مى‏دانسته آن كار روزه را باطل مى‏كند، قضا و كفاره براو واجب مى‏شود.

١٦٥٩ اگر به واسطه ندانستن مساله كارى انجام دهد كه روزه را باطل مى‏كند، چنانچه مى‏توانسته مساله را یاد بگیرد، بنابر احتیاط واجب كفاره بر او ثابت مى‏شود، و اگر نمى‏توانسته مساله را یاد بگیرد یا اصلا ملتفت مساله نبوده یا یقین داشته كه فلان چیز روزه را باطل نمى‏كند، كفاره بر او واجب نیست.

كفاره روزه

١٦٦٠ كسى كه كفاره روزه رمضان بر او واجب است، باید یك بنده آزاد كند یا به دستورى كه در مساله بعد گفته مى‏شود، دو ماه روزه بگیرد یا شصت فقیر را سیر كند یا به هر كدام، یك مد كه تقریبا ده سیر است، طعام یعنى گندم یا جو و مانند اینها بدهد، و چنانچه اینها برایش ممكن نباشد، هر چند مد كه مى‏تواند به فقرا طعام بدهد و اگر نتواند طعام بدهد باید استغفار كند، اگر چه مثلا بك مرتبه بگوید: "استغفرالله"، و احتیاط واجب در فرض اخیر آن است كه هر وقت بتواند، كفاره را بدهد.

١٦٦١ كسى كه مى‏خواهد دو ماه كفاره روزه رمضان را بگیرد، باید سى و یك روز آن را پى در پى بگیرد، و اگر بقیه آن پى در پى نباشد، اشكال ندارد.

١٦٦٢ كسى كه مى‏خواهد دو ماه كفاره روزه رمضان را بگیرد، نباید موقعى شروع كند كه در بین سى و یك روز، روزى باشد كه مانند عید قربان روزه آن حرام است.

١٦٦٣ كسى كه باید پى در پى روزه بگیرد، اگر در بین آن بدون عذر یك روز روزه نگیرد، یا وقتى شروع كند كه در بین آن به روزى برسد كه روزه آن واجب است،مثلا به روزى برسد كه نذر كرده آن روز را روزه بگیرد، باید روزه‏ها را از سر بگیرد.

١٦٦٤ اگر در بین روزهایى كه باید پى در پى روزه بگیرد، عذرى مثل حیض یا نفاس یا سفرى كه در رفتن آن مجبور است، براى او پیش آید، بعد از برطرف شدن عذر واجب نیست روزه‏ها را از سر بگیرد، بلكه بقیه را بعد از برطرف شدن عذر بجامى‏آورد.

١٦٦٥ اگر به چیز حرامى روزه خود را باطل كند، چه آن چیز اصلا حرام باشد مثل شراب و زنا، یا به جهتى حرام شده باشد مثل نزدیكى كردن با عیال خود در حال حیض، بنا بر احتیاط كفاره جمع بر او واجب مى‏شود، یعنى باید یك بنده آزاد كند و دو ماه روزه بگیرد و شصت فقیر را سیر كند، یا به هر كدام آنها یك مد كه تقریبا ده سیر است گندم یا جو یا نان و مانند اینها بدهد، و چنانچه هر سه برایش ممكن نباشد، هر كدام آنها را كه ممكن است باید انجام دهد.

١٦٦٦ اگر روزه‏دار دروغى را به خدا و پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم نسبت دهد، كفاره جمع كه تفصیل آن در مساله پیش گفته شد بنابر احتیاط بر او واجب مى‏شود.

١٦٦٧ اگر روزه‏دار در یك روز ماه رمضان چند مرتبه جماع كند، یك كفاره براو واجب است، ولى اگر جماع او حرام باشد یك كفاره جمع واجب مى‏شود.

١٦٦٨ اگر روزه‏دار در یك روز ماه رمضان چند مرتبه غیر جماع كار دیگرى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد، براى همه آنها یك كفاره كافى است.

١٦٦٩ اگر روزه‏دار جماع حرام كند و بعد با حلال خود جماع نماید، یك كفاره جمع كافى است.

١٦٧٠ اگر روزه‏دار كارى كه حلال است و روزه را باطل مى‏كند، انجام دهد،مثلا آب بیاشامد، و بعد كار دیگرى كه حرام است و روزه را باطل مى‏كند انجام دهد، مثلا غذاى حرامى بخورد، یك كفاره كافى است.

١٦٧١ اگر روزه‏دار آروغ بزند و چیزى در دهانش بیاید، چنانچه عمدا آن را فرو ببرد، روزه‏اش باطل است و باید قضاى آن را بگیرد و كفاره هم بر او واجب مى‏شود، و اگر خوردن آن چیز حرام باشد، مثلا موقع آروغ زدن خون یا غذایى كه از صورت غذا بودن خارج شده به دهان او بیاید و عمدا آن را فرو برد، باید قضاى آن روزه را بگیرد، و بنابر احتیاط كفاره جمع هم بر او واجب مى‏شود.

١٦٧٢ اگر نذر كند كه روز معینى را روزه بگیرد، چنانچه در آن روز عمدا روزه خود را باطل كند، باید یك بنده آزاد نماید، یا دو ماه پى در پى روزه بگیرد،یا به شصت فقیر طعام دهد.

١٦٧٣ اگر به گفته كسى كه مى‏گوید مغرب شده افطار كند، و بعد بفهمد مغرب نبوده است، قضا و كفاره بر او واجب مى‏شود. ولى اگر خبر دهنده عادل بوده،فقط قضاى آن روزه واجب است.

١٦٧٤ كسى كه عمدا روزه خود را باطل كرده، اگر بعد از ظهر مسافرت كند، یا پیش از ظهر براى فرار از كفاره سفر نماید، كفاره از او ساقط نمى‏شود، بلكه‏اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پیش آمد كند، بنابر احتیاط كفاره بر او واجب است.

١٦٧٥ اگر عمدا روزه خود را باطل كند، و بعد عذرى مانند حیض یا نفاس یا مرض براى او پیدا شود، كفاره بر او واجب نیست.

١٦٧٦ اگر یقین كند كه روز اول ماه رمضان است، و عمدا روزه خود را باطل كند،بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده، كفاره بر او واجب نیست.

١٦٧٧ اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است‏یا اول شوال، و عمدا روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود اول شوال بوده، كفاره بر او واجب نیست.

١٦٧٨ اگر روزه‏دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‏دار است جماع كند، چنانچه زن را مجبور كرده باشد، كفاره روزه خودش و روزه زن را باید بدهد، و اگر زن به جماع راضى بوده، بر هر كدام یك كفاره واجب مى‏شود.

١٦٧٩ اگر زنى شوهر خود را مجبور كند كه جماع نماید، یا كار دیگرى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد، واجب نیست كه كفاره روزه شوهر را بدهد.

١٦٨٠ اگر روزه‏دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‏دار است جماع كند،چنانچه به طورى زن را مجبور كرده باشد كه از خود اختیارى نداشته باشد، و در بین جماع زن راضى شود، باید مرد دو كفاره و زن یك كفاره بدهد، و اگر با اراده و اختیار عمل را انجام دهد، اگرچه مجبورش كرده باشد، مرد باید كفاره خودش و زن را بدهد.

١٦٨١ اگر روزه‏دار در ماه رمضان با زن روزه‏دار خود كه خواب است جماع نماید،یك كفاره بر او واجب مى‏شود، و روزه زن صحیح است و كفاره هم بر او واجب نیست.

١٦٨٢ اگر مرد زن خود را مجبور كند كه غیر جماع كار دیگرى كه روزه را باطل مى‏كند بجا آورد، كفاره زن را نباید بدهد، و بر خود زن هم كفاره واجب نیست.

١٦٨٣ كسى كه به واسطه مسافرت یا مرض روزه نمى‏گیرد، نمى‏تواند زن روزه‏دار خود را مجبور به جماع كند، ولى اگر او را مجبور نماید، بنابر احتیاط باید كفاره‏اش را بدهد.

١٦٨٤ انسان نباید در بجا آوردن كفاره كوتاهى كند، ولى لازم نیست فورا آن را انجام دهد.

١٦٨٥ اگر كفاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را بجا نیاورد، چیزى بر آن اضافه نمى‏شود.

١٦٨٦ كسى كه باید براى كفاره یك روز شصت فقیر را طعام بدهد، اگر به شصت فقیر دسترسى دارد، نباید به هر كدام از آنها بیشتر از یك مد كه تقریبا ده سیر است طعام بدهد، یا یك فقیر را بیشتر از یك مرتبه سیر نماید، ولى چنانچه انسان اطمینان داشته باشد كه فقیر طعام را به عیالات خود مى‏دهد یا به آنها مى‏خوراند، مى‏تواند براى هر یك از عیالات فقیر اگرچه صغیر باشند یك مد به آن فقیر بدهد.

١٦٨٧ كسى كه قضاى روزه رمضان را گرفته، اگر بعد از ظهر عمدا كارى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد، باید به ده فقیر هر كدام یك مد كه تقریبا ده سیر است طعام بدهد، و اگر نمى‏تواند بنابر احتیاط واجب باید سه روز پى در پى روزه بگیرد.

جاهایى كه فقط قضاى روزه واجب است

١٦٨٨ در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است، و كفاره واجب نیست:اول: آنكه روزه‏دار در روز ماه رمضان عمدا قى كند. دوم: آنكه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصیلى كه در مساله گفته شد تا اذان صبح از خواب سوم بیدار نشود. . سوم: عملى كه روزه را باطل مى كند بجا نیاورد، ولى نیت روزه نكند یار یا كند، یا قصد كند كه روزه نباشد. چهارم: آنكه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند، و با حال جنابت‏یك روز یا چند روز روزه بگیرد. پنجم: آنكه در ماه رمضان بدون این كه تحقیق كند صبح شده یا نه، كارى كه روزه را باطل مى كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده و نیز اگر بعد از تحقیق با این كه گمان دارد صبح شده، كارى كه روزه را باطل مى كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده قضاى آن روزه بر او واجب است. ولى اگر بعد از تحقیق گمان یا یقین كند كه صبح شده و چیزى بخورد، و بعد معلوم شود صبح بوده، قضا واجب نیست، بلكه اگر بعد از تحقیق شك كند كه صبح شده یا نه و كارى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده، قضا واجب نیست. ششم: آنكه كسى بگوید صبح نشده و انسان به گفته او كارى كه روزه را باطل مى‏كند انجام هد، بعد معلوم شود صبح بوده است. هفتم: آنكه كسى بگوید صبح شده و انسان به گفته او یقین نكند، یا خیال كند شوخى مى‏كند و كارى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است. هشتم: آنكه به گفته كس دیگر كه عادل باشد افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است. نهم: آنكه در هواى صاف به واسطه تاریكى یقین كند كه مغرب شده و افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است. ولى اگر در هواى ابر به گمان این كه مغرب شده افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده، قضا لازم نیست. دهم: آنكه براى خنك شدن، یا بى جهت مضمضه كند، یعنى آب در دهان بگرداند و بى‏اختیار فرو رود، ولى اگر فراموش كند كه روزه است و آب را فرو دهد، یا براى وضو مضمضه كند و بى‏اختیار فرو رود، قضا بر او واجب نیست.

١٦٨٩ اگر غیر آب چیز دیگرى را در دهان ببرد و بى‏اختیار فرو رود، یا آب داخل بینى كند و بى‏اختیار فرو رود، قضا بر او واجب نیست.

١٦٩٠ مضمضه زیاد براى روزه‏دار مكروه است، و اگر بعد از مضمضه بخواهد آب دهان را فرو برد، بهتر است‏سه مرتبه آب دهان را بیرون بریزد.

١٦٩١ اگر انسان بداند كه به واسطه مضمضه، بى‏اختیار یا از روى فراموشى آب وارد گلویش مى‏شود، نباید مضمضه كند.

١٦٩٢ اگر در ماه رمضان بعد از تحقیق یقین كند كه صبح نشده و كارى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده، قضا لازم نیست.

١٦٩٣ اگر انسان شك كند كه مغرب شده یا نه، نمى‏تواند افطار كند، ولى اگر شك كند كه صبح شده یا نه، پیش از تحقیق هم مى‏تواند كارى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد.





نوع مطلب : احکام و استفتائات، 
برچسب ها :