تبلیغات
khademineasheghaneabasaleh - توضیح المسائل حضرت امام خمینى (قدس سره الشریف) نماز
 
khademineasheghaneabasaleh
به امید فرج مهدی منتظر همچنان منتظریم
                                                        
درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : morteza taghavi
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما در مورد وب سایت؟







برچسبها
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
.

١٣٠٨ حمله دار یعنى كسى كه براى رساندن حاجیها به مكه مسافرت مى‏كند چنانچه شغلش مسافرت باشد باید نماز را تمام بخواند، و اگر شغلش مسافرت نباشد، باید شكسته بخواند.


١٣٠٩ كسى كه شغل او حمله دارى است و حاجیها را از راه دور به مكه مى‏برد، چنانچه تمام سال یا بیشتر سال را در راه باشد، باید نماز را تمام بخواند.

١٣١٠ كسى كه در مقدارى از سال شغلش مسافرت است، مثل شوفرى كه فقط در تابستان یا زمستان اتومبیل خود را كرایه مى‏دهد، باید در سفرى كه مشغول به كارش هست نماز را تمام بخواند و احتیاط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

١٣١١ راننده و دوره گردى كه در دو سه فرسخى شهر رفت و آمد مى‏كند، چنانچه اتفاقا سفر هشت فرسخى برود ، باید نماز را شكسته بخواند.

١٣١٢ كسى كه شغلش مسافرت است، اگر ده روز یا بیشتر در وطن خود بماند،چه از اول قصد ماندن ده روز را داشته باشد چه بدون قصد بماند، باید در سفر اولى كه بعد از ده روز مى رود، نماز را شكسته بخواند.

١٣١٣ كسى كه شغلش مسافرت است، اگر در غیر وطن خود ده روز بماند در سفر اولى كه بعد از ده روز مى رود، باید نماز را شكسته بخواند چه از اول قصد ماندن ده روز را داشته باشد یا نداشته باشد.

١٣١٤ كسى كه شغلش مسافرت است، اگر شك كند كه در وطن خود یا جاى دیگر ده روز مانده یا نه، باید نماز را تمام بخواند.

١٣١٥ كسى كه در شهرها سیاحت مى‏كند و براى خود وطنى اختیار نكرده، باید نماز را تمام بخواند.

١٣١٦ كسى كه شغلش مسافرت نیست، اگر مثلا در شهرى یا دهى جنسى دارد كه براى حمل آن مسافرتهاى پى در پى مى‏كند باید نماز را شكسته بخواند.

١٣١٧ كسى كه از وطنش صرف نظر كرده و مى‏خواهد وطن دیگرى براى خود اختیار كند، اگر شغلش مسافرت نباشد باید در مسافرت نماز را شكسته بخواند. شرط هشتم: آنكه به حد ترخص برسد، یعنى از وطنش یا جایى كه قصد كرده ده روز در آنجا بماند، بقدرى دور شود كه دیوار شهر را نبیند و صداى اذان آن را نشنود، ولى باید در هوا غبار یا چیز دیگرى نباشد كه از دیدن دیوار و شنیدن اذان جلوگیرى كند، و لازم نیست بقدرى دور شود كه مناره‏ها و گنبدها را نبیند، یا دیوارها هیچ پیدا نباشد، بلكه همین قدر كه دیوارها كاملا معلوم نباشد، كافى است.

١٣١٨ كسى كه به سفر مى رود، اگر به جایى برسد كه اذان را نشنود، ولى دیوار شهر را ببیند یا دیوارها را نبیند و صداى اذان را بشنود، چنانچه بخواهد در آن جا نماز بخواند، بنابر احتیاط واجب باید هم شكسته و هم تمام بخواند.

١٣١٩ مسافرى كه به وطنش برمى‏گردد، وقتى دیوار وطن خود را ببیند و صداى اذان آن را بشنود باید نماز را تمام بخواند ولى مسافرى كه مى‏خواهد ده روز در محلى بماند وقتى دیوار آن جا را ببیند و صداى اذانش را بشنود. بنابر احتیاط واجب باید نماز را تاخیر بیندازد تا به منزل برسد، یا نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند.

١٣٢٠ هرگاه شهر در بلندى باشد كه از دور دیده شود یا به قدرى گود باشد كه اگر انسان كمى دور شود دیوار آن را نبیند كسى كه از آن شهر مسافرت مى‏كند، وقتى به اندازه‏اى دور شود كه اگر آن شهر در زمین هموار بود دیوارش از آن جا دیده نمى‏شد باید نماز خود را شكسته بخواند و نیز اگر پستى و بلندى خانه‏ها بیشتر از معمول باشد باید ملاحظه معمول را بنماید.

١٣٢١ اگر از محلى مسافرت كند كه خانه و دیوار ندارد وقتى به جایى برسد كه اگر آن محل دیوار داشت از آن جا دیده نمى‏شد باید نماز را شكسته بخواند.

١٣٢٢ اگر به قدرى دور شود كه نداند صدایى را كه مى‏شنود صداى اذان است‏یا صداى دیگرى، باید نماز را شكسته بخواند، ولى اگر بفهمد اذان مى‏گویند و كلمات آن را تشخیص ندهد باید تمام بخواند.

١٣٢٣ اگر به قدرى دور شود كه اذان خانه‏ها را نشنود ولى اذان شهر را كه معمولا در جاى بلند مى‏گویند بشنود نباید نماز را شكسته بخواند.

١٣٢٤ اگر به جایى برسد كه اذان شهر را كه معمولا در جاى بلند مى‏گویند نشنود ولى اذانى را كه در جاى خیلى بلند مى‏گویند بشنود باید نماز را شكسته بخواند.

١٣٢٥ اگر چشم یا گوش او، یا صداى اذان غیر معمولى باشد در محلى باید نماز را شكسته بخواند كه چشم متوسط دیوار خانه‏ها را نبیند و گوش متوسط صداى اذان معمولى را نشنود.

١٣٢٦ اگر بخواهد در محلى نماز بخواند كه شك دارد به حد ترخص، یعنى جایى كه اذان را نشنود و دیوار را نبیند رسیده یا نه، باید نماز را تمام بخواند، و در موقع برگشتن اگر شك كند كه به حد ترخص رسیده یا نه، باید شكسته بخواند، و چون در بعضى موارد اشكال پیدا مى‏كند باید آن جا نماز نخواند یا هم شكسته و هم تمام بخواند.

١٣٢٧ مسافرى كه در سفر از وطن خود عبور مى‏كند وقتى به جایى برسد كه دیوار وطن خود را ببیند و صداى اذان آن را بشنود باید نماز را تمام بخواند.

١٣٢٨ مسافرى كه در بین مسافرت به وطنش رسیده ، تا وقتى در آن جا هست باید نماز را تمام بخواند ولى اگر بخواهد از آن جا هشت فرسخ برود یا چهار فرسخ برود و برگردد وقتى به جایى برسد كه دیوار وطن را نبیند و صداى اذان آن را نشنود باید نماز را شكسته بخواند.

١٣٢٩ محلى را كه انسان براى اقامت و زندگى خود اختیار كرده وطن اوست چه در آن جا به دنیا آمده و وطن پدر و مادرش باشد، یا خودش آن جا را براى زندگى اختیار كرده باشد.

١٣٣٠ اگر قصد دارد در محلى كه وطن اصیلش نیست مدتى بماند و بعد به جاى دیگر رود، آن جا وطن او حساب نمى‏شود.

١٣٣١ تا انسان قصد ماندن همیشگى در جایى كه غیر وطن اصلى خودش است نداشته باشد وطن او حساب نمى‏شود مگر آن كه بدون قصد ماندن آن قدر بماند كه مردم بگویند این جا وطن او است.

١٣٣٢ كسى كه در دو محل زندگى مى‏كند مثلا شش ماه در شهرى و شش ماه در شهر دیگر مى‏ماند، هر دو وطن او است. و اگر بیشتر از دو محل را براى زندگى خود اختیار كرده باشد اشكال دارد و باید احتیاط مراعات شود.

١٣٣٣ در غیر وطن اصلى و وطن غیر اصلى كه ذكر شد در جاهاى دیگر اگر قصد اقامه نكند نمازش شكسته است چه ملكى در آن جا داشته باشد یا نداشته باشد و چه در آن جا شش ماه مانده باشد یا نه.

١٣٣٤ اگر به جایى برسد كه وطن او بوده و از آن جا صرف نظر كرده نباید نماز را تمام بخواند، اگر چه وطن دیگرى هم براى خود اختیار نكرده باشد.

١٣٣٥ مسافرى كه قصد دارد ده روز پشت‏سرهم در محلى بماند، یا مى‏داند كه بدون اختیار ده روز در محلى مى‏ماند، در آن محل باید

١٣٣٦ مسافرى كه مى‏خواهد ده روز در محلى بماند لازم نیست قصد ماندن شب اول یا شب یازدهم را داشته باشد و همین كه قصد كند از اذان صبح روز اول تا غروب روز دهم بماند باید نماز را تمام بخواند، و همچنین اگر مثلا قصدش این باشد كه از ظهر روز اول تا ظهر روز یازدهم بماند، باید نماز را تمام بخواند.

١٣٣٧ مسافرى كه مى‏خواهد ده روز در محلى بماند در صورتى باید نماز را تمام بخواند كه تمام ده روز را در یك جا بماند، پس اگر بخواهد مثلا ده روز در نجف و كوفه یا در تهران و شمیران بماند باید نماز را شكسته بخواند.

١٣٣٨ مسافرى كه مى‏خواهد ده روز در محلى بماند اگر از اول قصد داشته باشد كه در بین ده روز به اطراف آن جا برود چنانچه جایى كه مى‏خواهد برود خطه سور بلد اقامت‏یا از بساتین و مزارع و باغات اطراف آن باشد به مقدارى كه رفتن به آن جا منافى با صدق و اقامت در بلد نباشد باید در تمام ده روز نماز را تمام بخواند ولى چنانچه بخواهد تا كمتر از چهار فرسخ برود چنانچه در نیت او باشد كه در بین ده روز فقط یك مرتبه برود و بیش از دو ساعت رفتن و برگشتن را طول ندهد، در همه ده روز باید نمازش را تمام بخواند.

١٣٣٩ مسافرى كه تصمیم ندارد ده روز در جایى بماند مثلا قصدش این است كه اگر رفیقش بیاید یا منزل خوبى پیدا كند ده روز بماند باید نماز را شكسته بخواند.

١٣٤٠ كسى كه تصمیم دارد، ده روز در محلى بماند، اگر چه احتمال بدهد كه براى ماندن او مانعى برسد در صورتى كه مردم به احتمال او اعتنایى نكنند باید نماز را تمام بخواند.

١٣٤١ اگر مسافر بداند كه مثلا ده روز یا بیشتر به آخر ماه مانده و قصد كند كه تا آخر ماه در جایى بماند باید نماز را تمام بخواند ولى اگر نداند تا آخر ماه چقدر مانده و قصد كند كه تا آخر ماه بماند، باید نماز را شكسته بخواند اگرچه از موقعى كه قصد كرده تا آخر ماه ده روز یا بیشتر باشد.

١٣٤٢ اگر مسافر قصد كند ده روز در محلى بماند، چنانچه پیش از خواندن یك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود، یا مردد شود كه در آن جا بماند یا به جاى دیگر برود، باید نماز را شكسته بخواند واگر بعد از خواندن یك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود یا مردد شود تا وقتى در آن جا هست باید نماز را تمام بخواند.

١٣٤٣ مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند اگر روزه بگیرد و بعد از ظهر از ماندن در آن جا منصرف شود چنانچه یك نماز چهار ركعتى خوانده باشد روزه‏اش صحیح است و تا وقتى در آن جا هست باید نمازهاى خود را تمام بخواند و اگر یك نماز چهار ركعتى نخوانده باشد روزه آن روزش صحیح است اما نمازهاى خود را باید شكسته بخواند و روزهاى بعد هم نمى‏تواند روزه بگیرد.

١٣٤٤ مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند اگر از ماندن منصرف شود و شك كند پیش از آن كه از قصد ماندن برگردد، یك نماز چهار ركعتى خوانده، یا نه باید نمازهاى خود را شكسته بخواند.

١٣٤٥ اگر مسافر به نیت این كه نماز را شكسته بخواند مشغول نماز شود و در بین نماز تصمیم بگیرد كه ده روز یا بیشتر بماند باید نماز را چهار ركعتى تمام نماید.

١٣٤٦ مسافرى كه قصد كرده، ده روز در جایى بماند، اگر در بین نماز چهار ركعتى از قصد خود برگردد، چنانچه مشغول ركعت‏سوم نشده، باید نماز را دو ركعتى تمام نماید و بقیه نمازهاى خود را شكسته بخواند، و اگر مشغول ركعت‏سوم شده نمازش باطل است، و تا وقتى در آن جا هست باید نماز را شكسته بخواند اگر چه داخل در ركوع ركعت‏سوم شده باشد.

١٣٤٧ مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند اگر بیشتر از ده روز در آن جا بماند تا وقتى مسافرت نكرده باید نمازش را تمام بخواند و لازم نیست دوباره قصد ماندن ده روز كند.

١٣٤٨ مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند باید روزه واجب را بگیرد و مى‏تواند روزه مستحبى را هم به جا آورد و نماز جمعه و نافله ظهر و عصر و عشا را هم بخواند.

١٣٤٩ مسافرى كه قصد كرده ده روز در جایى بماند اگر بعد از خواندن یك نماز چهار ركعتى بخواهد به جایى كه كمتر از چهار فرسخ است برود و برگردد به محل اقامه خود، باید نماز را تمام بخواند.

١٣٥٠ مسافرى كه قصد كرده ده روز در جایى بماند اگر بعد از خواندن یك نماز چهار ركعتى بخواهد به جاى دیگرى كه كمتر از هشت فرسخ است برود و ده روز در آن جا بماند باید در رفتن و در جایى كه قصد ماندن ده روز كرده، نمازهاى خود را تمام بخواند ولى اگر در جایى كه مى‏خواهد برود هشت فرسخ یا بیشتر باشد باید موقع رفتن نمازهاى خود را شكسته بخواند و چنانچه در آن جا قصد ماندن ده روز كرد، نمازش را تمام بخواند.

١٣٥١ مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند اگر بعد از خواندن یك نماز چهار ركعتى بخواهد به جایى كه كمتر از چهار فرسخ است برود، چنانچه مردد باشد كه به محل اولش برگردد یا نه، یا به كلى از برگشتن به آن جا غافل باشد، یا بخواهد برگردد، ولى مردد باشد كه ده روز در آن جا بماند یا نه، یا آن كه از ده روز ماندن در آن جا و مسافرت از آن جا غافل باشد، باید از وقتى كه مى رود تا برمى‏گردد و بعد از برگشتن نمازهاى خود را تمام بخواند.

١٣٥ اگر به خیال این كه رفقایش مى‏خواهند ده روز در محلى بمانند قصد كند كه ده روز در آن جا بماند و بعد از خواندن یك نماز چهار ركعتى بفهمد كه آنها قصد نكرده‏اند اگر چه خودش هم از ماندن منصرف شود، تا مدتى كه در آن جا هست باید نماز را تمام بخواند.

١٣٥٣ اگر مسافر بعد از رسیدن به هشت فرسخ، سى روز در محلى بماند و در تمام سى روز در رفتن و ماندن مردد باشد بعد از گذشتن سى روز اگر چه مقدار كمى در آن جا بماند باید نماز را تمام بخواند ولى اگر پیش از رسیدن به هشت فرسخ، در رفتن بقیه راه مردد شود، از وقتى كه مردد مى‏شود باید نماز را تمام بخواند.

١٣٥٤ مسافرى كه مى‏خواهد نه روز یا كمتر در محلى بماند اگر بع

٢د از آن كه نه روز یا كمتر در آن جا ماند بخواهد دوباره نه روز دیگر یا كمتر بماند همین طور تا سى روز، روز سى و یكم باید نماز را تمام بخواند.

١٣٥٥ مسافرى كه سى روز مردد بوده، در صورتى باید نماز را تمام بخواند كه سى روز را در یك جا بماند، پس اگر مقدارى از آن را در جایى و مقدارى را در جاى دیگر بماند، بعد از سى روز هم باید نماز را شكسته بخواند.


مسائل متفرقه

١٣٥٦ مسافر مى‏تواند در مسجد الحرام و مسجد پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم و مسجد كوفه نمازش را تمام بخواند. ولى اگر بخواهد در جایى كه اول جزو این مساجد نبوده و بعد به این مساجد اضافه شده نماز بخواند احتیاط مستحب آن است كه شكسته بخواند اگر چه اقوى، صحت تمام است و نیز مسافر مى‏تواند در حرم و رواق حضرت سید الشهدا علیه السلام بلكه در مسجد متصل به حرم نماز را تمام بخواند.

١٣٥٧ كسى كه مى‏داند مسافر است و باید نماز را شكسته بخواند، اگر در غیر چهار مكانى كه در مساله پیش گفته شد عمدا تمام بخواند نمازش باطل است. و نیز اگر فراموش كند كه نماز مسافر شكسته است و تمام بخواند باید نماز را دوباره بخواند، و اگر بعد از وقت‏یادش بیاید، بنابر احتیاط واجب باید قضا نماید.

١٣٥٨ كسى كه مى‏داند مسافر است و باید نماز را شكسته بخواند، اگر فراموش كند و بدون توجه و به طور عادت تمام بخواند نمازش باطل است، و نیز اگر حكم مسافر و سفر خود را فراموش كرده باشد در صورتى كه وقت داشته باشد نمازش را دوباره بخواند بلكه اگر وقت هم گذشته باشد بنابر احتیاط واجب باید قضا نماید.

١٣٥٩ مسافرى كه نمى‏داند باید نماز را شكسته بخواند، اگر تمام بخواند نمازش صحیح است.

١٣٦٠ مسافرى كه مى‏داند باید نماز را شكسته بخواند اگر بعضى از خصوصیات آن را نداند مثلا نداند كه در سفر هشت فرسخى باید شكسته بخواند چنانچه تمام بخواند در صورتى كه وقت باقى است، باید نماز شكسته بخواند، و اگر وقت گذشته باید شكسته قضا نماید.

١٣٦١ مسافرى كه مى‏داند باید نماز را شكسته بخواند اگر به گمان اینكه سفر اوكمتر از هشت فرسخ است تمام بخواند وقتى بفهمد كه سفرش هشت فرسخ بوده، نمازى را كه تمام خوانده باید دوباره شكسته بخواند و اگر وقت هم گذشته باید شكسته قضا نماید.

١٣٦٢ اگر فراموش كند كه مسافر است و نماز را تمام بخواند چنانچه در وقت‏یادش بیاید باید شكسته به جا آورد و اگر بعد از وقت‏یادش بیاید قضاى آن نماز بر او واجب نیست.

١٣٦٣ كسى كه باید نماز را تمام بخواند، اگر شكسته بجا آورد در هر صورت نمازش باطل است.

١٣٦٤ اگر مشغول نماز چهار ركعتى شود و در بین نماز یادش بیاید كه مسافر است‏یا لتفت‏شود كه سفر او هشت فرسخ است چنانچه به ركوع ركعت‏سوم نرفته، باید نماز را دو ركعتى تمام كند و اگر به ركوع ركعت‏سوم رفته نمازش باطل است ودر صورتى كه به مقدار خواندن یك ركعت هم وقت داشته باشد باید نماز را شكسته بخواند.

١٣٦٥ اگر مسافر بعضى از خصوصیات نماز مسافر را نداند، مثلا نداند كه اگر چهار فرسخ برود و همان روز یا شب آن برگردد باید شكسته بخواند، چنانچه به نیت نماز چهار ركعتى مشغول نماز شود و پیش از ركوع ركعت‏سوم مساله را بفهمد باید نماز را دو ركعتى تمام كند و اگر در ركوع ملتفت‏شود نمازش باطل است و در صورتى كه به مقدار یك ركعت از وقت هم مانده باشد باید نماز را شكسته بخواند.

١٣٦٦ مسافرى كه باید نماز را تمام بخواند اگر به واسطه ندانستن مساله به نیت نماز دو ركعتى مشغول نماز شود و در بین نماز مساله را بفهمد باید نماز را چهار ركعتى تمام كند و احتیاط مستحب آن است كه بعد از تمام شدن نماز دوباره آن نماز را چهار ركعتى بخواند.

١٣٦٧ مسافرى كه نماز نخوانده اگر پیش از تمام شدن وقت به وطنش برسد، یا به جایى برسد كه مى‏خواهد ده روز در آنجا بماند باید نماز را تمام بخواند و كسى كه مسافر نیست اگر در اول وقت نماز نخواند و مسافرت كند در سفر باید نماز را شكسته بخواند.

١٣٦٨ اگر از مسافرى كه باید نماز را شكسته بخواند نماز ظهر یا عصر یا عشاء قضا شود باید آن را دو ركعتى قضا نماید اگرچه در غیر سفر بخواهد قضاى آن را به جا آورد و اگر از كسى كه مسافر نیست‏یكى از این سه نماز قضا شود باید چهار ركعتى قضا نماید اگرچه در سفر بخواهد آن را قضا نماید.

١٣٦٩ مستحب است مسافر بعد از هر نمازى كه شكسته مى‏خواند سى مرتبه بگوید: "سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و الله اكبر" و در تعقیب نماز ظهر و عصر و عشا بیشتر سفارش شده است. بلكه بهتر است در تعقیب این سه نماز شصت مرتبه بگوید.

نماز قضا

١٣٧٠ كسى كه نماز واجب خود را در وقت آن نخوانده باید قضاى آن را بجاآورد، اگرچه در تمام وقت نماز خواب مانده یا به واسطه سستى، نماز نخوانده باشد ولى نمازهاى یومیه‏اى را كه زن در حال حیض یا نفاس نخوانده قضا ندارد.

١٣٧١ اگر بعد از وقت نماز بفهمد نمازى را كه خوانده باطل بوده باید قضاى آن را بخواند.

١٣٧٢ كسى كه نماز قضا دارد باید در خواندن آن كوتاهى نكند ولى واجب نیست فورا آن را بجا آورد.

١٣٧٣ كسى كه نماز قضا دارد مى‏تواند نماز مستحبى بخواند.

١٣٧٤ اگر انسان احتمال دهد كه نماز قضایى دارد یا نمازهایى را كه خوانده صحیح نبوده، مستحب است احتیاطا قضاى آن را بجا آورد.

١٣٧٥ قضاى نمازهاى یومیه لازم نیست به ترتیب خوانده شود مثلا كسى كه یك روز نماز عصر و روز بعد نماز ظهر را نخوانده لازم نیست اول نماز عصر و بعداز آن نماز ظهر را قضا نماید.

١٣٧٦ اگر بخواهد قضاى چند نماز غیر یومیه مانند نماز آیات را بخواند یا مثلا بخواهد قضاى یك نماز یومیه و چند نماز غیر یومیه را بخواند لازم نیست آنها را به ترتیب بجا آورد.

١٣٧٧ اگر كسى نداند كه نمازهایى كه از او قضا شده كدام یك جلوتر بوده لازم نیست به طورى بخواند كه ترتیب حاصل شود و هر یك را مى‏تواند مقدم بداند.

١٣٧٨ اگر كسى كه نمازهایى از او قضا شده، مى‏داند كدام یك جلوتر قضا شده، احتیاط مستحب آن است كه به ترتیب قضا كند و آنچه اول قضا شده اول بخواند و دومى را بعد و همین طور.

١٣٧٩ اگر براى میتى مى‏خواهند نماز قضا بدهند، و مى‏دانند آن میت ترتیب قضا شدن را مى‏دانسته باز لازم نیست طورى قضا را بجا بیاورند كه ترتیب حاصل شود.

١٣٨٠ اگر براى میتى كه در مساله پیش گفته شد بخواهند چند نفر را اجیر كنند كه نماز بخوانند لازم نیست براى آنها وقت مرتب معین كنند كه با هم شروع نكنند در عمل.

١٣٨١ اگر بدانند كه میت ترتیب قضا شدن را نمى‏دانسته یا ندانند كه مى‏دانسته، لازم نیست به ترتیب براى او قضا بجا بیاورند.

١٣٨٢ در مساله پیش اگر بخواهند چند نفر را براى به جا آوردن نماز میت اجیر كنند لازم نیست وقت معین كنند و مى‏توانند همه با هم شروع به قضا كنند.

١٣٨٣ كسى كه چند نماز از او قضا شده و شماره آنها را نمى‏داند مثلا نمى‏داند چهار تا بوده یا پنج تا، چنانچه مقدار كمتر را بخواند كافى است و همچنین اگر شماره آنها را مى‏دانسته و فراموش كرده، اگر مقدار كمتر را بخواند كفایت مى‏كند.

١٣٨٤ كسى كه نماز قضا از همین روز یا روزهاى پیش دارد مى‏تواند قبل از خواندن نمازى كه قضا شده، نماز ادایى را بخواند و لازم نیست نماز قضا را جلو بیندازد.

١٣٨٥ كسى كه مى‏داند یك نماز چهار ركعتى نخوانده و نمى‏داند نماز ظهر است‏یا عصر ست‏یا عشا، اگر یك نماز چهار ركعتى بخواند به نیت قضاى نمازى كه نخوانده كافى است.

١٣٨٦ اگر از روزهاى گذشته نمازهاى قضا دارد و یك نماز یا بیشتر هم از همان روز از او قضا شده، اگرچه لازم نیست نمازهاى قضا را پیش از نماز ادا بخواند حتى اگرچه وقت داشته باشد و ترتیب بین نمازهاى قضا را هم بداند ولى احتیاط استحبابى آن است كه نمازهاى قضا مخصوصا نماز قضاى همان روز را پیش از نماز ادا بخواند.

١٣٨٧ تا انسان زنده است اگر چه از خواندن نماز قضاهاى خود عاجز باشد دیگرى نمى‏تواند نمازهاى او را قضا نماید.

١٣٨٨ نماز قضا را با جماعت مى‏شود خواند، چه نماز امام جماعت ادا باشد یا قضا، و لازم نیست هر دو یك نماز را بخوانند مثلا اگر نماز قضاى صبح را با نماز ظهر یا عصر امام بخواند اشكال ندارد.

١٣٨٩ مستحب است بچه ممیز یعنى بچه‏اى كه خوب و بد را مى‏فهمد به نماز خواندن و عبادتهاى دیگر عادت دهند بلكه مستحب است او را به قضاى نمازها هم وادار نمایند.

نماز قضاى پدر كه بر پسر بزرگتر واجب است

١٣٩٠ اگر پدر نماز و روزه خود را بجا نیاورده باشد، چنانچه از روى نافرمانى ترك نكرده و مى‏توانسته قضا كند بر پسر بزرگتر واجب است كه بعد از مرگش بجا آورد یا براى او اجیر بگیرد بلكه اگر از روى نافرمانى هم ترك كرده باشد واجب است به همین طور عمل كند و نیز روزه‏اى را كه در سفر نگرفته اگرچه نمى‏توانسته قضا كند، واجب است كه پسر بزرگتر قضا نماید یا براى او اجیر بگیرد.

١٣٩١ اگر پسر بزرگتر شك دارد كه پدر نماز و روزه قضا داشته یا نه چیزى بر او واجب نیست.

١٣٩٢ اگر پسر بزرگتر بداند كه پدرش نماز قضا داشته و شك كند كه بجاآورده یا نه، بنابر احتیاط واجب باید قضا نماید.

١٣٩٣ اگر معلوم نباشد كه پسر بزرگتر كدام است، قضاى نماز و روزه پدر بر هیچ كدام از پسرها واجب نیست ولى احتیاط مستحب آن است كه نماز و روزه اورا بین خودشان قسمت كنند یا براى انجام آن قرعه بزنند.

١٣٩٤ اگر میت وصیت كرده باشد كه براى نماز و روزه او اجیر بگیرند، بعداز آنكه اجیر نماز و روزه او را به طور صحیح بجا آورد، بر پسر بزرگتر چیزى واجب نیست.

١٣٩٥ اگر پسر بزرگتر بخواهد نماز پدر را بخواند باید به تكلیف خود عمل كند مثلا قضاى نماز صبح و مغرب و عشا را باید بلند بخواند.

١٣٩٦ كسى كه خودش نماز و روزه قضا دارد اگر نماز و روزه پدر هم براو واجب شود هر كدام را اول بجا آورد صحیح است.

١٣٩٧ اگر پسر بزرگتر موقع مرگ پدر نابالغ یا دیوانه باشد، وقتى كه بالغ شد یا عاقل گردید باید نماز و روزه پدر را قضا نماید، و چنانچه پیش از بالغ شدن یا عاقل شدن بمیرد، بر پسر دوم چیزى واجب نیست.

١٣٩٨ اگر پسر بزرگتر پیش از آنكه نماز و روزه پدر را قضا كند بمیرد بر پسر دوم چیزى واجب نیست.

نماز جماعت

١٣٩٩ مستحب است نمازهاى واجب خصوصا نمازهاى یومیه را به جماعت بخوانند ودر نماز صبح و مغرب و عشا خصوصا براى همسایه مسجد و كسى كه صداى اذان مسجد را مى‏شنود بیشتر سفارش شده است.

١٤٠٠ در روایتى وارد شده است كه اگر یك نفر به امام جماعت اقتدا كند هر ركعت از نماز آنان ثواب صد و پنجاه نماز دارد و اگر دو نفر اقتدا كنند هر ركعتى ثواب ششصد نماز دارد و هر چه بیشتر شوند ثواب نمازشان بیشتر مى‏شود تا به ده نفر برسند و عده آنان كه از ده گذشت اگر تمام آسمانها كاغذ و دریاها مركب و درختها قلم و جن و انس و ملائكه نویسنده شوند، نمى‏توانند ثواب یك ركعت آن را بنویسند.

١٤٠١ حاضر نشدن به نماز جماعت از روى بى‏اعتنایى جایز نیست و سزاوار نیست كه انسان بدون عذر نماز جماعت را ترك كند.

١٤٠٢ مستحب است انسان صبر كند كه نماز را به جماعت بخواند. و نماز جماعت از نماز اول وقت كه فرادى یعنى تنها خوانده شود، بهتر است. و نیز نماز جماعتى را كه مختصر بخواند، از نماز فرادى كه آن را طول بدهند، بهتر مى‏باشد.

١٤٠٣ وقتى كه جماعت بر پا مى‏شود مستحب است كسى كه نمازش را فرادى خوانده دوباره با جماعت بخواند و اگر بعد بفهمد كه نماز اولش باطل بوده نماز دوم او كافى است.

١٤٠٤ اگر امام یا ماموم بخواهد نمازى را كه به جماعت‏خوانده دوباره با جماعت بخواند، در صورتى كه جماعت دوم و اشخاص آن غیر از اول باشد، اشكال ندارد.

١٤٠٥ كسى كه در نماز وسواس دارد و فقط در صورتى كه نماز را با جماعت بخواند از وسواس راحت مى‏شود، باید نماز را با جماعت بخواند.

١٤٠٦ اگر پدر یا مادر به فرزند خود امر كند كه نماز را به جماعت بخواند چون اطاعت پدر و مادر واجب است، بنابر احتیاط واجب باید نماز را به جماعت بخواند و قصد استحباب نماید.

١٤٠٧ احتیاط واجب آن است كه نماز عید فطر و قربان را در زمان غیبت امام علیه‏السلام با جماعت نخوانند، ولى به قصد رجاء مانع ندارد و نمازهاى مستحبى را هم نمى‏شود به ماعت‏خواند مگر نماز استسقاء كه براى آمدن باران مى‏خوانند.

١٤٠٨ موقعى كه امام جماعت نماز یومیه مى‏خواند هر كدام از نمازهاى یومیه را مى‏شود به او اقتدا كرد ولى اگر نماز یومیه‏اش را احتیاطا دوباره مى‏خواند فقط در صورتى كه ماموم احتیاطش با امام یكى باشد مى‏تواند به او اقتدا كند.

١٤٠٩ اگر امام جماعت قضاى نماز یومیه خود را مى‏خواند مى‏شود به او اقتدا كرد، ولى اگر نمازش را احتیاطا قضا مى‏كند یا قضاى احتیاطى نماز كس دیگر را مى‏خواند اگر چه براى آن پول نگرفته باشد اقتداى به او اشكال دارد ولى اگر انسان بداند صورت اقتداى به او اشكال ندارد.

١٤١٠ اگر انسان نداند نمازى را كه امام مى‏خواند نماز واجب یومیه است‏یا نماز مستحب نمى‏تواند به او اقتدا كند.

١٤١١ اگر امام در محراب باشد و كسى پشت‏سر او اقتدا نكرده باشد كسانى كه دو طرف محراب ایستاده‏اند و به واسطه دیوار محراب امام را نمى‏بینند،نمى‏توانند اقتدا كنند، بلكه اگر كسى هم پشت‏سر امام اقتدا كرده باشد اقتدا كردن كسانى كه دو طرف او ایستاده‏اند و به واسطه دیوار محراب امام را نمى‏بینند اشكال دارد، بلكه باطل است.

١٤١٢ اگر به واسطه درازى صف اول، كسانى كه دو طرف صف ایستاده‏اند امام را نبینند مى‏توانند اقتدا كنند و نیز اگر به واسطه درازى یكى از صفهاى دیگر، كسانى كه دو طرف آن ایستاده‏اند، صف جلوى خود را نبینند، مى‏توانند اقتدا نمایند.

١٤١٣ اگر صفهاى جماعت تا درب مسجد برسد كسى كه مقابل درب پشت صف ایستاده نمازش صحیح است، و نیز نماز كسانى كه پشت‏سر او اقتدا مى‏كنند، صحیح مى‏باشد ولى نماز كسانى كه دو طرف او ایستاده‏اند و صف جلو را نمى‏بینند، اشكال دارد، بلكه باطل است.

١٤١٤ كسى كه پشت‏ستون ایستاده، اگر از طرف راست‏یا چپ به واسطه ماموم دیگر به امام متصل نباشد نمى‏تواند اقتدا كند. بلكه اگر از دو طرف هم متصل باشد، ولى از صف جلو حتى یك نفر را هم نبیند، جماعت او صحیح نیست.

١٤١٥ جاى ایستادن امام باید از جاى ماموم بلندتر نباشد ولى اگر مكان امام مقدار خیلى كمى بلندتر باشد، اشكال ندارد. و نیز اگر زمین سراشیب باشد و امام در طرفى كه بلندتر است بایستد در صورتى كه سراشیبى آن زیاد نباشد و طورى باشد كه به آن زمین مسطح بگویند مانعى ندارد.

١٤١٦ اگر جاى ماموم بلندتر از جاى امام باشد در صورتى كه بلندى به مقدار متعارف زمان قدیم باشد مثل آن كه امام در صحن مسجد و ماموم در پشت بام بایستد اشكال ندارد، ولى اگر مثل ساختمانهاى چند طبقه این زمان باشد، جماعت اشكال دارد.

١٤١٧ اگر بین كسانى كه در یك صف ایستاده‏اند بچه ممیز یعنى بچه‏اى كه خوب و بد را مى‏فهمد فاصله شود، چنانچه ندانند نماز او باطل است، مى‏توانند اقتدا كنند.

١٤١٨ بعد از تكبیر امام اگر صف جلو آماده نماز، و تكبیر گفتن آنان نزدیك باشد كسى كه در صف بعد ایستاده، مى‏تواند تكبیر بگوید ولى احتیاط مستحب آن است كه صبر كند تا تكبیر صف جلو تمام شود.

١٤١٩ اگر بداند نماز یك صف از صفهاى جلو باطل است، در صفهاى بعد نمى‏تواند اقتدا كند، ولى اگر نداند نماز آنان صحیح است‏یا نه، مى‏تواند اقتدا نماید.

١٤٢٠ هرگاه بداند نماز امام باطل است مثلا بداند امام وضو ندارد، اگر چه خود امام ملتفت نباشد، نمى‏تواند به او اقتدا كند.

١٤٢١ اگر ماموم بعد از نماز بفهمد كه امام عادل نبوده، یا كافر بوده، یا به جهتى نمازش باطل بوده، مثلا بى وضو نماز خوانده، نمازش صحیح است.

١٤٢٢ اگر در بین نماز شك كند كه اقتدا كرده یا نه، چنانچه در حالى باشد كه وظیفه ماموم است، مثلا به حمد و سوره امام گوش مى‏دهد باید نماز را به جماعت تمام كند، و اگر مشغول كارى باشد كه هم وظیفه امام و هم وظیفه ماموم است مثلا در ركوع یا سجده باشد، باید نماز را به نیت فرادى تمام نماید.

١٤٢٣ انسان در بین نماز جماعت مى‏تواند نیت فرادى كند.

١٤٢٤ اگر ماموم به واسطه عذرى بعد از حمد و سوره امام نیت فرادى كند، لازم نیست‏حمد و سوره را بخواند، ولى اگر پیش از تمام شدن حمد و سوره نیت فرادى نماید، باید مقدارى را كه امام نخوانده بخواند.

١٤٢٥ اگر در بین نماز جماعت نیت فرادى نماید، بنابر احتیاط واجب نباید دوباره نیت جماعت كند. ولى اگر مردد شود كه نیت فرادى كند یا نه، و بعد تصمیم بگیرد نماز را با جماعت تمام كند، نمازش صحیح است.

١٤٢٦ اگر شك كند كه نیت فرادى كرده یا نه، باید بنا بگذارد كه نیت فرادى نكرده است.

١٤٢٧ اگر موقعى كه امام در ركوع است، اقتدا كند و به ركوع امام برسد، اگر چه ذكر امام تمام شده باشد، نمازش به طور جماعت صحیح است و یك ركعت‏حساب مى‏شود، اما اگر به مقدار ركوع خم شود و به ركوع امام نرسد، نمازش به طور فرادى صحیح مى‏باشد و باید آن را تمام نماید.

١٤٢٨ اگر موقعى كه امام در ركوع است اقتدا كند و به مقدار ركوع خم شود و شك كند كه به ركوع امام رسیده یا نه، نمازش صحیح است و فرادى مى‏شود.

١٤٢٩ اگر موقعى كه امام در ركوع است اقتدا كند و پیش از آن كه به اندازه ركوع خم شود، امام سر از ركوع بردارد، مى‏تواند نیت فرادى كند، یا صبر كند تا امام براى ركعت بعد برخیزد و آن را ركعت اول نماز خود حساب كند و لى اگر برخاستن امام به قدرى طول بكشد كه نگویند این شخص نماز جماعت مى‏خواند، باید نیت فرادى نماید.

١٤٣٠ اگر اول نماز یا بین حمد و سوره اقتدا كند و پیش از آن كه به ركوع رود امام سر از ركوع بردارد، نماز او به طور جماعت صحیح است، و باید ركوع كند و خود را به امام برساند.

١٤٣١ اگر موقعى برسد كه امام مشغول خواندن تشهد آخر نماز است چنانچه بخواهد به ثواب جماعت برسد، باید بعد از نیت و گفتن تكبیرة الاحرام بنشیند و تشهد را با امام بخواند ولى سلام را نگوید و صبر كند تا امام سلام نماز را بدهد، بعد بایستد و بدون آن كه دوباره نیت كند و تكبیر بگوید، حمد و سوره را بخواند و آن را ركعت اول نماز خود حساب كند.

١٤٣٢ ماموم نباید جلوتر از امام بایستد، و اگر مساوى او هم بایستد، اشكال دارد و به احتیاط واجب باید كمى عقب تر از امام بایستد، اگر چه قد او بلندتر از امام باشد، كه در ركوع و سجود سرش جلوتر از امام باشد.

١٤٣٣ در نماز جماعت باید بین ماموم و امام پرده و مانند آن كه پشت آن دیده نمى‏شود فاصله نباشد، و همچنین است بین انسان و ماموم دیگرى كه انسان به واسطه او به امام متصل شده است ولى اگر امام، مرد و ماموم زن باشد چنانچه بین آن زن و امام یا بین آن زن و ماموم دیگرى كه مرد است و زن به بواسطه او به امام متصل شده است پرده و مانند آن باشد اشكال ندارد.

١٤٣٤ اگر بعد از شروع به نماز بین ماموم و امام یا بین ماموم و كسى كه ماموم به واسطه او متصل به امام است پرده یا چیز دیگرى كه پشت آن را نمى‏توان دید فاصله شود، نمازش فرادى مى‏شود، و صحیح است.

١٤٣٥ اگر بین جاى سجده ماموم و جاى ایستادن امام به قدر گشادى بین دو قدم فاصله باشد اشكال ندارد، و نیز اگر بین انسان به واسطه مامومى كه جلوى او ایستاده و انسان به وسیله او به امام متصل است به همین مقدار فاصله باشد نمازش اشكال ندارد، و احتیاط مستحب آن است كه جاى سجده ماموم با جاى كسى كه جلوى او ایستاده هیچ فاصله نداشته باشد.

١٤٣٦ اگر ماموم به واسطه كسى كه طرف راست‏یا چپ او اقتدا كرده به امام متصل باشد و از جلو به امام متصل نباشد، چنانچه به اندازه گشادى بین دو قدم هم فاصله داشته باشند نمازش صحیح است.

١٤٣٧ اگر در نماز بین ماموم و امام یا بین ماموم و كسى كه ماموم به واسطه او به امام متصل است بیشتر از یك قدم بزرگ فاصله پیدا شود نمازش فرادى مى‏شود و صحیح است.

١٤٣٨ اگر نماز همه كسانى كه در صف جلو هستند تمام شود یا همه نیت فرادى نمایند، اگر فاصله به اندازه یك قدم بزرگ نباشد نماز صف بعد به طور جماعت صحیح، و اگر بیشتر از این مقدار باشد فرادى مى‏شود و صحیح است.

١٤٣٩ اگر در ركعت دوم اقتدا كند قنوت و تشهد را با امام مى‏خواند و احتیاط آن است كه موقع خواندن تشهد انگشتان دست و سینه پا را به زمین بگذارد و زانوها را بلند كند و باید بعد از تشهد با امام برخیزد و حمد و سوره را بخواند و اگربراى سوره وقت ندارد، حمد را تمام كند و در ركوع یا سجده خود را به امام برساند، یا نیت فرادى كند و نمازش صحیح است، ولى اگر در سجده به امام برسد، بهتر است كه احتیاطا نماز را دوباره بخواند.

١٤٤٠ اگر موقعى كه امام در ركعت دوم نماز چهار ركعتى است اقتدا كند، بایددر ركعت دوم نمازش كه ركعت‏سوم امام است، بعد از دو سجده بنشیند و تشهد را به‏مقدار واجب بخواند و برخیزد، و چنانچه براى گفتن سه مرتبه تسبیحات وقت ندارد،یك مرتبه بگوید و در ركوع یا سجده خود را به امام برساند.

١٤٤١ اگر امام در ركعت‏ سوم یا چهارم باشد و ماموم بداند كه اگر اقتدا كند و حمد را بخواند به ركوع امام نمى رسد، بنابر احتیاط واجب باید صبر كند تا امام به ركوع رود، بعد اقتدا نماید.

١٤٤٢ اگر در ركعت‏سوم یا چهارم امام اقتدا كند، باید حمد و سوره را بخواند و اگر براى سوره وقت ندارد باید حمد را تمام كند و در ركوع یا سجده خود را به امام برساند، ولى اگر در سجده به امام برسد بهتر است كه احتیاطا نماز را دوباره بخواند.

١٤٤٣ كسى كه مى‏داند اگر سوره را بخواند در ركوع به امام نمى رسد، باید سوره را نخواند، ولى اگر خواند نمازش صحیح است.

١٤٤٤ كسى كه اطمینان دارد كه اگر سوره را شروع كند یا تمام نماید به ركوع امام مى رسد، احتیاط واجب آن است كه سوره را شروع كند یا اگر شروع كرده تمام نماید.

١٤٤٥ كسى كه یقین دارد، اگر سوره را بخواند به ركوع امام مى رسد، چنانچه سوره را بخواند و به ركوع نرسد نمازش صحیح است.

١٤٤٦ اگر امام ایستاده باشد و ماموم نداند كه در كدام ركعت است مى‏تواند اقتدا كند ولى باید حمد و سوره را به قصد قربت بخواند و اگر چه بعد بفهمد كه امام در ركعت اول یا دوم بوده نمازش صحیح است.

١٤٤٧ اگر به خیال این كه امام در ركعت اول یا دوم است‏حمد و سوره نخواند و بعد از ركوع بفهمد كه در ركعت‏سوم یا چهارم بوده نمازش صحیح است. ولى اگر پیش از ركوع بفهمد باید حمد و سوره را بخواند و اگر وقت ندارد فقط حمد را بخواند و در ركوع یا سجده خود را به امام برساند.

١٤٤٨ اگر به خیال این كه امام در ركعت‏سوم یا چهارم است‏حمد و سوره را بخواند و پیش از ركوع یا بعد از آن بفهمد كه در ركعت اول یا دوم بوده نمازش صحیح است.

١٤٤٩ اگر موقعى كه مشغول نماز مستحبى است جماعت بر پا شود چنانچه اطمینان ندارد كه اگر نماز را تمام كند به جماعت برسد، مستحب است نماز را رها كند و مشغول نماز جماعت‏شود بلكه اگر اطمینان نداشته باشد كه به ركعت اول برسد مستحب است به همین دستور رفتار نماید.

١٤٥٠ اگر موقعى كه مشغول نماز سه ركعتى یا چهار ركعتى است جماعت بر پا شود چنانچه به ركوع ركعت‏سوم نرفته و اطمینان ندارد كه اگر نماز را تمام كند به جماعت برسد، مستحب است به نیت نماز مستحبى نماز را دو ركعتى تمام كند و خود را به جماعت برساند.

١٤٥١ اگر نماز امام تمام شود و ماموم مشغول تشهد یا سلام اول باشد لازم نیست نیت فرادى كند.

١٤٥٢ كسى كه یك ركعت از امام عقب مانده وقتى امام تشهد ركعت آخر را مى‏خواند مى‏تواند برخیزد و نماز را تمام كند و یا انگشتان دست، و سینه پا را به زمین بگذارد و زانوها را بلند نگه دارد و صبر كند تا امام سلام نماز را بگوید و بعد برخیزد.





نوع مطلب : احکام و استفتائات، 
برچسب ها :